Odsłonięto obelisk upamiętniający lokacje wsi
25 września w Raduniu odbyła się wyjątkowa uroczystość. W obecności parlamentarzystów, samorządowców różnego szczebla, mieszkańców wsi i przedstawicieli środowisk z całej gminy uroczyście odsłonięto obelisk upamiętniający 650-lecie aktu lokacyjnego. Wszystko to za sprawą pochodzącego z tej wsi Adama Kiedrowskiego pasjonata historii i dziennikarza.
Współorganizatorem uroczystości była gmina Dziemiany. Za sprawą decyzji samorządu została zakupiona działka, na której urządzono skwer. W jego centralnym miejscu stanął obelisk. Jego odsłonięcia dokonali Teresa Słomińska i Antoni Wantoch-Rekowski, wnukowie najstarszych mieszkańców wsi. Wcześniej pamiątkową tablicę poświęcił o. Paweł Rychowski pochodzący z Radunia franciszkanin.
Podniosła uroczystość
Wśród uczestników tego wydarzenia wyróżniał się cały szpaler strażaków z pięciu gminnych jednostek. Widać było aż trójkę parlamentarzystów: Dorotę Arciszewską-Mielewczyk, Stanisława Lamczyka i Michała Kowalskiego. Obecni byli radni Sejmiku Województwa Pomorskiego, Powiatu Kościerskiego ze starostą Grzegorzem Zabrockim na czele i lokalni samorządowcy z przewodniczącym Rady Gminy Krystianem Kaszubowskim. Byli przedstawiciele powiatowego PSP i Nadleśnictwa Lipusz.
Wszystkich powitał wójt gminy Piotr Laska.
– Raduń to najstarsza miejscowość w naszej gminie. Dziś odsłonimy fragment jej historii. Historii ludzi, którzy przez setki lat tworzyli tą miejscowość. Tu zakładali rodziny, budowali domy, pracowali i przekazywali kolejnym pokoleniom przywiązanie do ziemi. Chciałbym bardzo podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do tego wydarzenia, a szczególnie A. Kiedrowskiemu – mówił, m.in. gospodarz terenu.
Akt alokacyjny z listopada 1374 r.
Data powstania wsi została ustalona dzięki zaangażowaniu Adama Kiedrowskiego, którego rodzina wywodzi się z Radunia. Dokopał się do protokołu lustracji królewskiej z 1765 roku, przeprowadzonej za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Według tego dokumentu ówczesny sołtys Radunia, niejaki Orłowski, okazał lustratorom akt lokacyjny wystawiony przez zakon krzyżacki w Sobowidzu 18 listopada 1374 roku. Wieś osadzono na prawie chełmińskim na 21 łanach (ok. 360 ha), z czego 3 łany przypadały na dziedziczne sołectwo. Przywilej wydano za wielkiego mistrza Winricha von Kniprode i wójta tczewskiego Erwina von Kruftele.
D. Tryzna
